|
|
- özledim seni, zaman geçmek bilmiyor... her geçen saniye seni bana yaklaştırırken özlemin katlanarak artıyor...
- her bir uzak kalışta, seni uzakta bırakışımda, aklımdan çıkmayan “sen”le beraber içimde taa derinlerimde hissettiğim, geceleri uykularımı kaçıran bütün herşeyle birlikte kafamda yankılanan bir ses “özledim seni”. kahrolası derslere çalışmak zorunda olmak sesini duymadığım zamanlarda eziyet gibi geliyor, zamanı değerlendirmek içimden gelmiyor, duvarlar üstüme üstüme geliyor şu köşedeki iki pencere tek kaçış yolum gibi görünüyor, defterdeki bütün o yazılar birbirine giriyor sonunda “özledim seni” yazıyor...
beş dakika önce telefonda konuşmuş olsak da geçmiyor, beni kendimle rahat bırakmıyor, daha ne kadar sürecek niye buradayım sorularıyla birlikte ufak çaplı bir isyana dönüşüyor. sonra duruluyorum kendimi daha mantıklı düşünmeye sevk ediyorum buluşacağımız günü düşünmeye çalışıp kendimi rahatlatıyorum. belki de sadece kendi kendimi kandırıyorum ama bu durumda yapılacak tek şey bu belki de... senden uzakta mutlu olmak için yine seninle aldatıyorum kendimi, buluşacağımız günü düşünüyorum ne kadar güzel olacağını düşlüyorum.
ancak bir anda herşey beni senden alıp yine sana getiriyor, senin yanımda olduğun günlere dönüyorum. beraber gülüyor eğleniyoruz –ben yine mutluyum- senin kokunu duyuyorum içim biraz daha rahatlıyor, seni sevdiğimi söylerken gözlerindeki o parıltıyla büyüleniyorum...
bütün bu güzel anılar; adeta uykudan uyanmış da rüya görmüş gibi bir anda gerçeğe dönmemle son buluyor. böyle bir mutsuzluğa çekildiğimi hissediyorum. annem babam depresif bir ruh hali sergilediğimi düşünse de ben mutluyum aslında, sadece duyduğum özlem beni gerçek dünyadan biraz olsun uzaklaştırıyor belki de dışarıya olan tepkisizliğimin nedeni oluyor.
bir gece daha bu düşüncelerle geçerken uykuya yenik düşüyorum ve içerden gelen seslerle sabah olduğunu farkediyorum. bir gün daha geçmiş özlemin artmaya devam etmiş, ancak sana kavuşacağım gün gelmiş yola çıkıyorum, eski ruh halimden surat ifademden eser yok, bir neşe tufanı sarmış her yanımı... yolda ilerlerken asfaltın çizgilerini sayıyorum, çizgiler arttıkça yol kısalıyor, yol kısaldıkça sana daha da yaklaştığımı biliyorum ve yine mutluyum... seni seviyorum...
|
