ülkemizde bolca mevcut olan fetişizmin doruk noktası.
ülkenin en aydın kesimi olduğuna inandığım sosyalistler arasında bile var bu. örneğin ertuğrul kürkçü. adam kızıldere'de ölmedi diye hain ilan edildi.
bizim dünyamızda illa ki görüşünü kanınla sulamak zorundasın ki insanlar inansın. "gördün mü bak dürüst çocukmuş, görüşleri uğruna ölüme gitti."
tamam görüşleri uğruna ölüme gitmek elbette ki bir insanın ölebileceği en güzel şekildir. ancak bu olayı genelleyip herkesten ölmesini beklemek niye?
bir de olayın diğer boyutu var. ölen kişiyi illa ki kahraman etmek. bunun örneği ise enver paşa. adam savaşırken öldü diye kahraman artık. şu anda sokağa çıkıp sorsanız halkın yarısı seviyor bu adamı. kahramanlık hikayeleri anlatılıyor falan. yahu bu adam değil mi kişisel ihtirasları yüzünden yüz bine yakın insanımı ölüme gönderen? savaşırken öldü diye tüm bunların üstüne niye örtü çekiliyor da bu adam gibiler kahraman ilan ediliyor?
velhasıl dostlar, bu dünya öyle bir dünyadır ki insanlar diğerlerince ölüme teşvik edilir. insanlar sürekli lafla beslenir.
