ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir  

karamsar sorusu.. yanıtını da beklemez gerçi de..
ölüm olan yerde en ciddi "şey" yaşam'dır halbuki.. bilmez.. ondandır bu tasalanması garibin..

altıkırkbeş yayıncılığın 99 basım silmarillion çevirisinin son sayfasında yazan söz.

ölmün her an yanıbaşımızda olduğu gerçeğini düşünürsek hiçbir şeyi ciddiye almamamızla olayları sonuçlandıracak söz öbeği. anı yaşa tarzı bi mesaj var işin içinde lakin tehlikeli, toplu intiharlara neden bile olur
(bkz: yapma canım yapma kardeşim)

(bkz: söz konusu vatan ise gerisi teferruattır)

yokluktan varlığa, varlıktan yokluğa sallanan salıncak olan hayatın daha doğru düzün yaşanmasına sebebiyet verir ölüm.

bill cosby mi ne demişti; 'insan hayatında herşeyi yapabilir ama ömrü çok uzun olmalıdır' diye. evet insanoğlu dünya üzerinde bir çok yapmaya muktebirdir. ammavelakin zamanı kısıtlı olduğu için yapamaz.

bu yüzden dolayı da ne kadar da dost olsa olsada ölüm ciddi bir dosttur. sınavlarda süre yaklaşık 45 dakikdadır. vaktinden çalışan ve planlı soru çözenler sınavını tam vakti bitirir. öbürleri ise 8yani bunları yapmayanlar ise) mabadlerini yere çaksalar bile ucu ucuna yetiştirirler sınavları.


öbür türlü zaman kısıtlaması olsaydı kimse sınavını yapmaya lüzum görmez işte kendisini oyuna falan verirdi.
ölüm ciddi bir iştir şakaya gelmez. çünkü o tepenizde duran sınav gözetmenidir. isterse cart diye sınavınız bitmeden kağıdınızı alır. bütün emeklerde gümbürder tabi ki....

ölümün hayatın bir parçası olduğunu anlatmaya çalışan bir soru cümlesi. muhtemel cevabı da yaşamak olan soru cümlesi. zira kaç kişi ölenle ölüyor. onu toprağa koyduğumuzda, kaç kişi onunla gömülebiliyor. hemen şurada bileklerimi kesersem ölebilirim. intihar etmek çok da zor değil. ama bir kaçış değil mi bu. ciddiyetsizliğin kendisi değil mi. asıl ciddi olansa ölüm değil, yaşamak bence.

(bkz: amel defteri)

geçen hafta canım dostum söylemişti.”bırak her şeyi, biraz sal gitsin.sıfırla şu hayatını” diye.haklıymış.illaki benim kafama dank etmesi için kötü bir şeyler yaşamam gerekiyormuş.bir kere de inat etmeyip, dinleseydim ne olurdu sanki.
bırakamadım her şeyi,salamadım derin sulara,sıfırlayamadım şu 3 byte lık belleğimi.ne oldu şimdi.doldum taştım işte.
ölüm insanlar için o kadar korkutucu bir şey olmasa gerek.asıl düşündüren çevrendekilerden ayrılmak.bir daha dokunamamak,sarılamamak,öpememek.işte asıl acı olanlar bunlar.
hayatı ciddiye almak lazım mı bilmiyorum?ama işin ucunda ölüm varsa;kendimizi omuzlarımızdan tutup şöyle iyice bir sallamamız gerekiyor.çevremizdekilere acı çektirmeye hakkımız yok.

(bkz: @2030474 [k])
(bkz: doğum günü çocuğu)
(bkz: sürpriz doğum günü partisi)

edit: ya kardeşim ne diye kötülediniz anlamadım ki. daha ciddi ne olabilir ki diye sormuş biri ben de cevapladım. birilerine giren çıkan nedir anlamadım bu hususta.

bir kez ameliyathane kapısında bir kez de şehit haberlerini izlerken aklıma gelen soru. cevabı ise eski sevgiliymiş, yeni aşkmış bilmemneymiş tarzı girilerinizden utanmanızı, bütün üzüldüklerinizi, saçma sapan olayları, dil yaralarını, kalp kırıklarını unutmanızı sağlar. öyle ya ölüm acısından daha büyük ne var hayatta. hem de onursuzların elinden gelen ölümden...

hobbit 'in son sayfasında yazan söz. her görüldüğünde yürek burkar.

6.45 yayınevi mottolarından biridir. bazı 6.45 kitaplarında rastlanır.

büyük insan steve jobs harward üniversitesinin 2005 yılı mezuniyet törenindeki o muhteşem konuşmasında güzelce ifade etmişti bunu.

http://www.dailymotion.com/...

(bkz: pokemonlar)

ya sanki bir cizgi filmde geçiyordu bu replik. voltron olabiir mesela. tam hatırlamıyorum.
"ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?" bazen acayip komik geliyor bana, belki de o yüzden çizgi film aklımda kalmış olabilir ya da "ölünün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?" gibi yorumladığım ve cvap olarak da "nekrofili" kelimesini aklımdan geçirdiğim için de komik geliyor olabilir.

hayatın hep bize şaka yaptığını düşünürüm ben, bazen de eşşek şakası.
ölüm de bu eşşek şakalarından biri olmalı.

ne hayatı ciddiye almalı ne ölümü, çünkü gerçekten hayattaki her acıyla (ölüm acısı da dahil) bir şekilde birlikte yaşamayı kimi zaman o acıyı unutmayı öğreniyor insan...

adresi franz kafka olan aforizma kaan çaydamlı ve çetin şan kişileri pek bir sevdiğinden 6.45 yaynevinin bir sürü kitabının arkasında rastlayabilirsiniz..

izninizle bu sözü değiştirmek istiyorum. fi tarihinde bir masal okurken karşılaşmıştım bu yazıyla, oysa gerçek hayatın sayfalarında bu söz biraz farklı,

¿ umutsuzluğun olduğu yerde daha ciddi ne olabilir ?

gece fanzini'nde de geçen söz..

gereğinden fazla ciddi duran bir söz.
bence durum budur : ölümün olduğu yerde ciddi ne olabilir.