tomris uyar'ın bir öykü kitabının adı. şahmeran hikayesi ile birlikte basımının arka kapağından alıntıdır:
"hayatın şiirini dile taşıdığı öyküleriyle edebiyatın içinde daima bir "yüksek" ses olan tomris uyar'ın, ilk baskısı 1973'te yapılan ikinci öykü kitabı ödeşmeler'e daha sonra şahmeran hikayesi de eşlik etmişti. aradan geçen otuz yıla rağmen edebiyatımızın hâlâ genç, güçlü, kunt öykülerini içeren ödeşmeler ve şahmeran hikâyesi daima taze kalacak."
bir de tadımlık:
"dede, önceleri zarif ve kültürlü bularak istettiği bu yabancı kadının (selanikli oldukları halde akraba değildiler) pasaklılığından daha ilk günlerde tedirgin olmuştu. gerçekten de bu kadında erdemlerini bile kötüye kullanabilme gibi alışılmadık bir yetenek vardı. bektaşi bir aileden geldiği için umursamaz ve dağınık; tanrı-tanımazlığı bilinçle benimsediği için hınzır ve alaycıydı. kendine güvenirdi ve kayıtsızdı. sürmeleri gözaltlarına bulaşırdı. kocasıyla ilk gittiği baloda takma lülesi düşmüştü. patiska gömleği hep sarkardı entarisinin altından. zamanla, sevilmedikçe, göğüsleri de küçülmüştü, sırtı kamburlaşmış, fransızcası seyrelmiş, ezbere bildiği şiirleri ve keman çalmayı unutmuştu. unutmadığı tek şey rumelili olduğuydu. tiksinirdi anadolululardan. “geçenler geçmiş, kaymak tabakası rumeli’de kalmıştı. avrupa’da yani.” selanik’te kaç-göç yoktu o yıllarda, evet. peçeymiş, yok cara girmekmiş... rumlarla yahudilerle iç içe yaşarlardı. kadınlarla erkekler dostluk edebilirlerdi rahatça. çünkü avrupalıydılar. iki çocukla yetinmeyi bilirlerdi. bu “istanbul askeri” gibi kaba saba davranmaz, gece yatısına kalmaz, ansızın çıkıp bir yere yemeğe gitmezlerdi; en yakınlarına bile. yok canım, kabalar geçmişti anadolu’ya, seçkinler rumeli’deydi. torunu biraz benziyordu kendisine; doğru."
