benim için bir trajedidir. ilkokulu bitirip, bir anadolu lisesinde hazırlık okurken, aynı okuldan eski sınıf arkadaşı olan diğer 3 kişiyle ilkokul hocamızı, yeni almış olduğu 1. sınıf öğrencileriyle eğitim yapmakta olduğu sınıfta ziyarete gitmiştik. ben ilkokulda da kızlar dahil sınıfın neredeyse en kısalarından biriydim. hazırlıkta da sınıfın en kısalarından biriydim. (lise 2 de en uzunlarından biriydim onu başka bir başlık altında incelesem daha iyi olacak.)
örtmen biz 4 lüyü sınıfa yaydı. tam hatırlamıyorum ama öğrencilerini ayağa kaldırarak bir atraksiyon yaptırmıştı. biz de onları yönetiyorduk. atraksiyon bitmişti. örtmen öğrencilerine oturmalarını söylemişti. biz de onları oturtmaya çalışıyorduk. bi anda
örtmen bana "yerine otur evladım" dedi ve ben olduğumu anlayınca bastı kahkahayı. tabi diğer 3 pezzevenk de kahkahayı bastı. allahtan 1. sınıf veletleri mevzuya uyanmamıştı. zaten ufak olan boyum yere döşeli parkelerin arasından sızarak iyice küçüldü. çoluğa çocuğa karışmıştım. "gülmeyin ulan allahsızlar" dedim ama artık çok geçti. o kahkahalar kulaklarımda çınlıyordu.
(bkz:
taşak geçilmiş küçük emrah bakışı)