çocukluktan kalma korkular  

çocukken etkilendiğimiz birşeyden ömür boyunca etkilendiğimiz korkulardır. zamanla yenilebilir bu korkular ama çok ama çok çalışmak ve korkularla yüzleşmek lazımdır.

kalex küçükken indiana jones temple of doom'u seyretmektedir. sarayın içindeki gizli geçişi bulduktan sonra böyle örümcekli böcekli bir yere girerler ve orda kısılı kalırlar. aman ne böcektir onlar. zaten adamlar yılan yiyorlar üstüne bir de maymun beyninden tatlı yapmışlar. (böcekleri saymıyorum bile) o sahnede böcekleri görünce resmen altıma edecektim. ilerleyen bölümlerde bir de kalp sökme meselesi çıktı. ne kadar gerçek gördüysem de şimdi o kadar olmadığını anladım.

bir arkadaşım chucky delisiydi. vcd kiralamaya gitmiştikte hemen chucky cdlerini el altı kaybetmiştik. arkadaşım onu görmesiyle çığlık atıp bayılması bir oluyordu.

deniz korkusu, 3 yaşında boğulma tehlikesi atlattığım için denize giremiyorum ki yine çocukken halamlar, kuzenler ailecek denzie giderdik ben plaja ayakkabı ve kıyafetlerle gelerek tüm ailenin dalga konusu olurdum.

geceleri beyninizi tırmalar.

sinekten korkmak. bir şekilde, kulağımdan ya da burnumdan kafamın içine girip beynimi yiyecek diye çok korkmuşumdur.

yalnız bırakılmak. o zamanlar bir odada karanlıkta yalnız bırakılmaktı bunun adı. şimdilerde karanlık hayatta tek başına bırakılmak..

çocukluk korkuları genelde yaşanılan bir olay sonucu insanda iz bırakır. hayatın diğer dönemlerinde de olayla ilgili olan ne varsa korku unsuru olarak kalır.
horoz başta olmak üzere tüm gagalı hayvanlardır benim için. sebebi de küçük bir çoçukken horozun saldırısına uğramış olmam.

(bkz: takla atmak)
(bkz: ters takla atmak)

beden dersi olucağı zaman içimi korkunç bir hüzün kaplardı.hani herkes matematik, fizik, kimya, reröreröden korkar ya işte ben de beden dersinden öcü gibi korkardım.takla diyince hala tüylerim diken diken oluyor, bırrr.eve bir tane minder aldırmıştım ki okuldakilere rezil olmıyım derste diye, denemeler falan yaparım hesabı ya ya.o da sonuç vermemişti.baba sen atla cesaret gelsin, yenge şimdi de sen atla diye tüm aileyi badi ekremkıvamına getirmiştim kısa sürede*.ben de tık yoktu.ders gelişine yakın kalbim küt küt çarpardı.sıranın en arkasına saklanır.türlü çeşit karnım ağrıyor, başım çatlıyor bahanelerini örtmenime sayardım.yemezdi ki. ben gene sırada.velhasıl bir beden dersinde stajer öğretmenler düzü atıp tersi atamayınca bana güldüklerinde spor hayatım geçici bir süre sona erdi.soğudum resmen lan.*... bir diğer korktuğum ders de resimdi.hala çöp adam bile çizemem.aşırı yeteneksizim.flüt çalarken de ellerim titrerdi heyecandan.üç büyük geyik ders çocukluk korkumdu sözlük.duy da inanma.hala da ne takla atabilirim ne resim çizebilirim ne de serçe parmağımla ince do notasını kapayabilirim.öyle işte.

küçükken "ayağını sallama babanın borcu çok olur" derlerdi, korktum tabii bende. nedenini hala çözemedim ama farkettim ki hala ayaklarımı sallarken tereddüt ediyorum, hatta sallamıyorum..
nasıl bir bilinçaltıymış arkadaş hükmedemiyorum bu yaşta!..
neden yaptınız lan bunu bana neden?
pavlovmusunuz nesiniz amına koyim! kimsiniz?