1. ilkokul çağlarında yarış atı olarak görülerek, anadolu liseleri sınavına hazırlanan yaşıtlarımızın, her oyun oynamak yerine, ders çalışmak zorunda kaldığı güzel güne duyduğu özlem
  2. insanın büyüdüğünde yaşadığı dünyanın ne kadar acımasız olduğunu farkedip; hiçbirşeyin karşılık için yapılmadığı, her duygunun sonuna kadar özgürce yaşanabildiği, ihanet, riya, komplo gibi kelimelerin anlamsız olduğu zamanları hatırlamasıyla, o günleri tekrar yaşamak istemesi diye özetlenebilir.bu olgu, yetişkin insanın giderek zor gerçekleşen tatmin duygusu, bir türlü yeterince mutlu olamayışı, zamanın birinde aslında bu duyguların ne kadar kolay vucud bulabildiğini hatırlamasıyla tavan yapar.
    (bkz: keşke çocuk olup uyusam)
  3. her daim her yaşta,ne güzel ağaçlara tırmanır,sidik yarıştırır,kavga eder,bakkaldan bişeler çalar,sokakta sürtmekten eve gelmezdik dedirten özlem.
  4. büyünce sorumluluklar üst üste biner, aman be dersin ne olurdu çocuk olarak kalsaydık. sonra dalar gidersin eskilere, komşuların zillerine basıp basıp kaçtığın, kapıların önündeki ayakkabıları bir üst kata ya da alt kata attığın anlar. aklına gelir annenden dışarı çıkmak için izin kopartmaya çalıştığında düştüğün durumlar; ne yeminler edilir, ne sözler verilir o zaman... yeni bir oyuna başlayacakken ebeyi seçmek için söylediğin şarkılar; ooo portakalı soydum, baş ucuma koydum... durur düşünürsün işte, vay be bizde çocukmuşuz meğer bir zamanlar dersin iç geçirerek.
    bir an insanın içinden gelir dışarıdaki çocukların oyununa katılmak sonra kendini çekersin; aaa olur mu hiç dersin. oysaki biz çocukken ne çok isterdik büyüklerin gelip bizle oynamasını. onlarla konuşup büyük olmaya ne özenirdik....
  5. yıllar geçtikçe hayatın daha karmaşık bir hale gelmesi üzerine her insanın hissedebileceği bir duygudur. esasında çocukluktaki basitliktir özlenen hep. yarım ekmek dönerle ya da turbo jikletten çıkan az bulunan bir araba resmine sevinebilmektir özlenen. her çarşıya çıkışta "belki bu sefer oyuncak alırlar" umududur yeniden hissetmek istenilen. hayatın kargaşasından,omuzlardaki sorumluluklardan,gelecek kaygısından ve gece uyutmayan düşüncelerden kurtulmaktır amacı çocukluğa özlem duymanın,bir gece olsun kafayı yastığa koyar koymaz uyuyabilmektir.
  6. küçükken insan hep büyümek ister.büyüdüğünde ise tekrar çocuk olmak ister.çünkü hayat onun küçükken gördüğü gibi değildir.gerçekleri görür ve eskiye dönmek ister.kim istemez ki?
  7. bitirme projesinin olmadığı zamanlardır, rahat mutlu zamanlardır. doğal olarak insan özler...
  8. her şeyden şüphe etmeye başladık. iyi bir şey olduğunda, biri güzel bir şey yaptığında, bunun altında kesin bir şey vardır diye düşünür olduk. çocukken düşünmezdik oysa.. biz çocukken herkes iyiydi, her şey güzeldi. neden böyle oldu acaba..