polise taş atan çocukların aileleridir onlar; ya da çocuğu bir şekilde öldürülmüş katillerinden hesap sorulmasını bekleyen ailelerdir; dereye düşmüştür çocukları, ya da rögar kapaklarından düşüvermişlerdir… ülkem topraklarının şaşırtmayan gerçekleri ile belki biraz daha küçük yaşlarda karşılaştığı için, suçlayıcı zihniyetin gözleriyle aradığı suçlulardır.
sahip olunması, her şeyi mülkiyet kavramı içerisinde değerlendiren kapitalist sistemin tezahürü. hadi nesne, mülk mülkiyetini anladık ta; karşısındaki insanı da bir mülkiyetmiş gibi yansıtan zihniyete ne demeli? eh tabi, bu zihniyetin kayıtsız şartsız bize sunacağı fikriyat da, “çocukların sahipleri ailelerdir, yaptıklarından ve edimlerinden aileler sorumludur, nasıl yetiştiriyorsunuz siz çocuklarınızı cık cık cık” olacaktır.
çocukların yetişmesinde / gelişmesinde aile önemli bir etkendir, ama tek etken kesinlikle değildir. çocukların sahibi değil, onların toplumdaki dayanaklarından biridir sadece.
ama; terörize olmuş yerlerde çocuk yaşta tepkisini aslında aralarında güç dengesinin olmadığını bile bile taş atarak gösteren çocuklar ötekileştirilir önce. onların aileleri teröristtir, bu çocuklarda ileride terörist olacaktır zaten. yok ya?
ya da çocuğu sevgilisi tarafından öldürülen bir aileye çok yetkili ağızlardan duyarız; onlar da çocuklarına sahip çıksalarmış canım!!
suçlu aramak damarlarımızdaki asil(!) kanda mevcut; arayalım bulalım suçları ki kendi vicdanlarımızı ancak böyle rahatlatalım. yoksa ülkenin bir yerlerinin terörize olmasının, açık rögar kapaklarına ses etmeyen ilçe sakinlerinin, gece dışarıda rahatça dolaşamayan insanların tüm yükünü nasıl taşıyabiliriz ki? at hepsini çocuklarına sahip çıkmayan ailelere, bak nasıl da rahatlıyorsun!
istanbul emniyet müdürü celalettin cerrrah'a göre neredeyse 2 ay(56 gün..) önce bir çöp konteynırında başı gövdesinden ayrılmış şekilde bulunan ''münevver karabulut'' un ailesidir..
bundan sonra bütün aileler çocuklarına çöp konteynırı ve sevgililer gününde gidilecek vahşet filmleriyle ilgili önlem paketleri hazırlamalı..
bazılarımızın anne ve babaları ayrıdır ve onlar biraz sevgiye muhtaçlardır ve onlar için bunun negatif yanları çoktur,ilgi beklerler. bence sahip çıkmamak enne ve babanın çocuğunun yanında olmamasıdır. tabikide ayrılabilirler.bu belkide doğaldır.ama sırf geçmişte yaptıkları yüzünden çocuklarının mutluluğunu ellerinden almaları bencilliktir bence.evet yanlız kalan çocuk bir şeylere dha çabuk bağımlı olur.kötü alışkanlıklara daha çabuk sürüklenir için klişe tarafı.ama pozitif yanlarıda vardır bunun.bu tabiki anne ve babaylada ilgilidir.çocuk hayatı daha çabuk tanıyabilir mesala.veya biraz daha çocuklaşmak gerekirse ikisindende ayrı ayrı harçlık alabilir
celalettin cerrahı örnek almalıdırlar. zira o çocuklarına atış talimi yaptırarak sahip çıkmaktadır. ben de bir çocuğa patlatyan tabanca sesinden daha çok huzur verebilecek bir şey daha aradım mamafih bulamadım.
