çocukken kurulan hoş düşler  

geleceğe yönelik olanların çoğu muhtemelen gerçekleşmesi mümkün olmayacak olan düşlerdir ama bazılarını gerçekleştirmekte o çocuğun elindedir.

o an için olanlar için ise hoştur ama hayal gücüne dayalı olduğu için gerçeklikten uzak düşlerdir. mesela ben "babamın atari salonu olsaydı sabahtan akşama kadar çıkmazdım, ne güzel bedavadan oynardım" diye düşünürdüm ama olmazdı tabi.

gerek tek başıma, gerek arkadaşlarla ortak, şöyle düşlerimiz de olmuştur elbette:

kara şimşek benim olsaydı hiç içinden çıkmaz; uykum gelse bile onunla geze geze uyurdum.

bruj li olsaydık aşağı mahallenin tüm veletlerini bir güzel döverdik

bir keresinde de bir arkadaşım şöyle bir düşle gelmişti.
- oğlum iyi ki eskimo değiliz ha,
- niye ki?
- donardık lan orada
- olur mu be, ne güzel sabah akşam dondurma yerdik; diye cevap vemiştim de, o arkadaşım da bana katılmıştı "haklısın" diyerek.

el feneriyle gece gökyüzünün karanlığını aydınlatıp orada birşeyler görebileceğimi sanarak gökyüzüne tutardım. birşey göremeyince demek ki yeteri kadar büyük değil bu; daha büyük bir fenerim olsa görürdüm mutlaka diye düşünüp büyük bir el fenerim olmasını isterdim...

ay'a çıkmak istemek.hatta ay'dan bir parça koparmak ve onu incelemek istemek.'acaba içinde ne var'diye hep merak etmek ve her gece ay'dan bir kesit elde etmenin yollarını aramak.

uçabilmek tabi ki.
böylece aklım sıra diğer mahalle çocuklardan esaslı bir farkım olacağını düşünürdüm. sonraları bir bisiklete tav olsam da gökyüzünün hala beni çağırdığını hissedebiliyorum.
(bkz: sözlükte saçmalamak)

o zamanlar şirinlerin gerçekten var olduğuna inandığımdan onlarla yaşamayı istiyordum. gargamelle kavga edecektim, gözlüklüyle kanka olacaktım, şirineye bebeklerimi verecektim, uykucuyu habire uyandıracaktım....vs. ah ahh güzeldi.
ayrıca adını şu an hatırlayamıyorum başka bir çizgi filmde bir aile gökyüzünde yaşıyordu, uzay araçları gibi arabaları vardı falan. onları da ziyarete gidecektim...

akülü arabayla işe gidip gelmek, içi su dolu küçük bir balonla, onu patlatmadan yıllarca oynamak.

power ranger olmak*

süper kahramanlardan biri olabilmeyi istemektir.

hiç bitmeyen tost, 1 buzdolabı dolusu kola, kornet ve magnum dolu algida dolabı...

dinlediğim, okuduğum masallardan dolayı hep büyük salonlarda uzun kabarık elbisemle dans edeceğimi düşlerdim..

eskiden vardı belki aranızda bilen çıkar sagra'nın sarella akan çeşmeleri vardı. birinden kakaolu birinden fındıklı akardı. biz kardeşimle hep ağzımızı dayayıp su içer gibi sarella içmek istemişizdir. birde hiç olmayacağı halde kim kakaolusunu alacak diye kavga ederdik ciddi ciddi.

çocukken kurduğum düşlerden biri şöyleydi. lazerion adlı çizgi filmdeki esas karakter ben olacaktım. ve sınıfta bana musallat olan arif'i bir güzel dövecektim. ayrıca sınıfın en gözde kızı duygu da sırf bu yüzden bana aşık olacaktı...

hayır lazerion olamadım. zaten arif'i de hiçbir zaman dövemedim. en kötüsü, duygu'yu aydın denen çirkin mi çirkin, tipsiz mi tipsiz bir çocuk kaptı. ve hepimiz 9 yaşındaydık.

"insanların iyi olduğu bi' dünya var mı bildiğin" denilecek cinsten düşler işte..

13 yaşıma geldiğimde olağanüstü güçlere sahip olmak..

emel sayın ile evlenmek.

tarafımca emel sayın bodruma kapatılacak ve hiç yaşlanmaması sağlanacaktır. taa ki ben onun yaşına gelene kadar. ben yapamadım ama yapmak isteyenlerin yolunu açabilirim. birkaç taktik geliştirdim.

düşündümde izdivaç programlarına katılmaktan daha mantıklı geldi.

bir düğmesine basarak katlanabilen, cebe sığacak kadar küçük boyuta gelen motosiklet ... sonra tekrar düğmesine basıyorsunuz, motosiklet oluyor ve binip gidiyorsunuz..

ilk okuldayken her sabah okula giderken düşündüğüm bir şeydi bu.. babamın motosikletinin bunu yapamayacağını biliyordum ama.. ayak marşı ile çalışan bir motor bunu nasıl yapsındı.. sonra rengi maviydi bir kere.. katlanan motor
siyah olmalıydı..

hayal ettiğim şey kazık kadar oldum hala gerçekleşmedi.. bir de teknoloji çok hızla ilerliyor derler.. yalan yahu..
buna keza ayak marşına sahip bir motosikletim var.. o da bana ilahi bir mesaj mıdır nedir?

oscar'ı almak. büyükken kurduğum düşümün yanına bir de oscar heykelini alınca yapacağım konuşmayı ekledim, " bana vermediğiniz her türlü destek için bu oscar var ya bu oscar... size girsin", sonra biraz daha büyüyünce oscar'la ne yapacağımı düşündüm, eritip satmaya karar verdim. biraz daha büyüyünce oscar heykelciğinin satılmayacağını öğrendim, 1dolar gibi bir meblağaya geri alıyorlarmış, daha da büyüyünce oscar'ı kazanıp, ödül törenine gitmemeyi düşündüm.

küçükken büyüyünce ne olcaksın sen? diye soranlara da zaten önce, gelin olcam, sonra dansöz olcam en son da arkeolog olcam demişliğim vardır. annem dolayısıyla önce çok erken evleneceğimi düşündüğü için, sonra dansöz olacağım için ve en son arkeolog olup onun emekli maaşına ortak olacağım için sırasıyla hiçbirini yapmadığımı aslında ne kadar normal bi evlat yetiştirmiş olduğunu anladığı ana kadar prozac kullandı. oscar hayalimi de ciddiye almıştı. sanki, new jersey'de ikamet ediyoruz hemen yanı başımızda hollywood diğer sokakta cannes var, evden kaçıp otobüsle hollywood'a gidicem.

bi' de doğum günümde, tepine tepine sihir kutusu istemiştim. artık aklıma ne vardıysa. sihirli kutum olcakmış benim, içinden pırıl pırıl sihir çıkıcakmış, kabarık elbisem de olcakmış... "sus salak sihir kutusu diye bi şey olmaz" cümlesini de doğrudan böyle söyleyen, pedagoji yoksunu halama selam ederim.

kıyamet kopacağı zaman eline şemsiye alıp, çıkan fırtınada uçarak mars'a gitme fantezisi olan bir çocuktum. hala da seri katil olma potansiyelim var, farkındayım.