19.yüzyılda, fransız ressamlarından
delacroix paris’te bir resim sergisi açar..
sergiyi gezenlerden bir kişi, büyükçe bir şövalye tablosunun önünde uzun süre durarak, yakından uzaktan ciddi ciddi seyreder ve beğenmediğini belirten bir biçimde de başını sallar. bu durum ressamın ilgisini çeker. adamın yanına gelerek sorar:
-bu tablo ile çok ilgilendiğiniz belli oluyor.
-evet, der adam. şövalyenin çizmesindeki körük kıvrımlarında hatalar var.
-pekiyi nasıl anladınız, işiniz bu mu?
-ben kunduracıyım, çizme dikerim. deyince ressam hemen tuvalini ve boyalarını getirerek adamın söylediği biçimde çizmeyi düzeltir ve gerçekten daha iyi olduğunu görmekten memnun olarak adama teşekkür eder. fakat adam yine tablonun başından ayrılmadan, bu kez de şövalyenin pantolonunda ve kemerinde de hatalar olduğunu belirtince bu çok bilmişliğe dayanamayan ressam,
-bak dostum demiş, sen kunduracısın, çizmeden yukarı çıkma!
der..
olaylar gelişir..
candarma gelir..
