çizgilere basmadan yürümek  

çoğu kişinin yapmaya özen gösterdiği hadise...

küçükken sıklıkla yaptığım, bir hayli yorucu eylem. psikolojik rahatsızlıksa eğer, ben bunlardan 7-8 tane getirebilirim size.

herkesin hayatı boyunca yapmış olması kuvvetle muhtemel olan nadir olaylardan bir tanesi. (bkz: seksek)

hakikaten herkesin çocukluğunda hatta biraz büyüynce de yaptığı ilginç bir psikolojik harekettir. hatta o çizgiler üzerine hayal kurup da işi senaryoya dökenler de vardır. yok işte basarsam bir hakkım gider vs.

yanında biri varken onunla beraber yapmaya çalışıldığında bayağı eğlenceli olabilen şey. oyun gibi bir şey. ama abartmamak lazım tabi

(bkz: as good as it gets)

küçüklüğünde birçok kişinin de yaptığına inandığım bir hayli ilginç ve de yorucu hadise. büyüyünce pek de mümkün olmayan durumdur aynı zamanda.
(bkz: anne ayak numaram 47 olmuş)

bir takıntıdır.
(bkz: obsession)
(bkz: obsesif kompulsif)

özellikle istanbul metrosunda nükseden hastalık.çatlıcam bigün o çizgilere basmayayım derken.bi de yerdeki taşlar çift renkli ise iki ayağı da aynı renge basma hastalıgı var onuda başka bir seansta anlatıcam.

çizgilere basarak yürümeye çalışmak da aynı b.kun lacivertidir. yalnızca çizgilere basmaya çalışıyorsanız obsesif, atladığınız çizgi olduğunda dönüp o çizgiye basmadan rahat edemiyorsanız obsesif kompulsifsiniz demektir.

bununla aynı mantığa sahip pek çok etkinlik gerçekleşmektedir. ben işi tamamen hayaller seviyesinde de denemiştim. hatta halen arada bir otobüste kendimi bu duruma düşmüş bulurum:

araç ilerken, camdan bakıyorsunuz ve kenardaki yol aydınlatma ışıklarına takılıyorum sonra korkunç bir hayal gücü ile her bir direğin yanından geçerken gözlerimi direğin tepesine çıkarıyorum ve araç ilerlediği için direğin tepesinden geçmiş oluyorum. direği geçer geçmez göz bebeklerimi indiriyorum ve bir sonraki direğin hizasına gelirken sanki 100 m engelli koşusundaymış gibi yine gözlerimi direğin tepesinden geçecek şekilde yukarı kaldırıyorum.

aynı mantıkla yolda yürürken kenarda park halinde bulunan arabaların yanından geçerken ayaklarımı onların tekerlekleri ile aynı hizaya kesinlikle getirmeyecek şekilde de adımlarımı ayarlıyorum. her zaman olmuyor ama çocukluktan gelen alışkanlıklar nüksedebiliyor.

büyük ihtimalle her insanın hayatının bir bölümünde yaşamış olduğu ya da yaşayacağı takıntıdır. sözkonusu takıntı teoman'ın zamparanın ölümü(2) adlı parçasına bile yansımıştır:

...
tanırsınız benim gibilerini boş sokaklardan
çizgilere basmadan yürümeye çalışan insanlardan
dün akşam dedimki kendi kendime, kendi kendime
düşünme, düşünme kim anlamış ki sen anlayasın böyle
...

(bkz: kaldırımda çizgilere basmadan yürümek)

bir takıntı olmakla beraber genelde kısa sürelidir, eğer çizgiler küçük kare halinde ise iş zordur, ayrıca çizgi arasında iki adım atmak eylemi ile kuzendir.