yaz aylarında kendilerini daha da çok hissettiren orospu çocuklarıdır.
yolda yürürken birden bi rahatsızlık hissedersiniz ayağınızın altında bir yapışma, bir potluk. derken bakmak için ayağınızı hafiften kaldırırsınız ve ayağınızla yürüdüğünüz kaldırım arasında dipol-dipol sakız bağı oluştuğunu görürsünüz. ayağınızı yere sürtersiniz bu sefer ayakkabının üstlerine bulaşmaya başlar peçete vs bir araçla almaya çalışsanız sündükçe süner, zaten tam da çıkartamazsın altta kalan sakız kalıntıları adım attıkça yere yapışmaya devam eder...
şimdi, be annesi random kişilerle sikişmiş insan, çiğnediğin sakızı neden yolun ortasına atıyorsun? o çöp kutuları ananın amına girsin diye mi var lan?
yola atılan o kadar şey varken belki de neden bu kadar tepki gördüklerine anlam veremeyen çocuklardır. balgam tükürenlere göre daha masumdurlar. en azından çiğnenmiş sakızın mide bulandırıcı bir görüntüsü yoktur. yani bence yok.
çiğnemeden de atabilirler. sonuçta bastığımız zaman çiğnenip çiğnenmediğini bilmiyoruz. başmış oluyoruz. basılmış yapışmış, o. cocuğunun birine ain't it* ulan neyse, ait olan sakızdır.
üç aydır benimle olan sakızı yere atan orospu çocuğudur. bulunması ihtimalinde benimle irtibata geçmeniz hususunda bildiğim en kutsal kelimelerle yalvarıyorum. (bkz: yalatırlar o ayakkabının altını kamil)
muhtemelen çiğnediği sakızı tükürdükten sonra, sakıza tam da ayağın içine oturan şahane bir gelişine vuruşla kombinelemiş, adeta voleyi çakmış ve o sakızı uzağa, daha uzağa fırlatabilmiş olan candır. çok klas hareket yapmıştır ve o an aldığı hazın kıyası yok gibidir. kendimden biliyorum.
daha dün bir tanesinin tüm sülalesine saydığım güruh. ancak onlardan daha büyük orospu çocukları ise yediği muzun kabuğunu yere atanlardır. maymun beyinli yaratıklardır.
orospu çocuklukları top ten listesi oluşturulduğunda listeye kesinlikle girmesi gereken orospu çocuklarıdır. bunlar sakızı da genel de anaları gibi çiğnerler.
