çiçek dürbünü  

almanyalı bir çocukta görmüştüm bunu.(seneye söz size de getiricem dedi. getirmedi.) artistlik taslayarak hem bize hem dürbüne bakıyordu. meraklar içinde kıvranarak biz de bakmak istedik. az bir naz etti ve ısrarlarımız sonunda kurcalamamız için izin verdi. artık gökyüzünde dans edebilirdik.
hani yeşilçamda güzel bir kadın şarkı söylerken olur bu görüntü.* ilacın etkisiyle nuri alço'yu kahkaha atarken de böyle görürüz. kırlarda dolaşan aşıklar olur yedi-sekiz tane.* onlardan bir tanesi olup aralarına karışmak isteriz. gökkuşağına karışacağımızı zannederiz ya. öyle bir şey bu da.

o zamanlar pierre loti'de
sahip olamadığım bir oyuncaktır en nihayetinde.
gözlerinde*, düşüncelerimde*, nefesimde*
tek bir oyuncak var gökyüzünde.
renklerin içinde, bulutların üstünde.

bende anısı olan oyuncaktır. yapımı çok kolay gibi görülse de o kadar da kolay değildir yada ben zorlaştırmışımdır bilemiyorum, çok iyi olsun isterken bitiremedim bile ama şimdiki haliyle bile çok güzel.
sikomastik bile kullandım lan yaparken.

dünyanın en tatlı oyuncaklarından biridir kısaca, sayısız görüntü elde edersiniz, her seferinde başka bir güzel görüntü, her çevirdiğinizde daha bi uzaklara gidersiniz, hele bir de anısı varsa sizde.

(bkz: kaleydoskop)

(bkz: istasyon insanları)

benim hiç olmadı bilmiyorum. (küçük kabaramazsınkelfatma)
düşündüm sonra, bir arkadaşımın vardı, ona bakmıştım. güzeldi.

yıllar sonra kuzucuğumun* birilerine hediye ederek hatırlatmış olduğu ve fakat beni es geçtiği için de eziklenmiş olduğum oyuncak. evet yetişkinler de seviyor. sahip olmayınca üzülüyor. ne var yani?