|
|
- ablam bu benim.
- kavga ederek büyüdük.. asla çekemezdi beni, hep kıskanırdı -ki hala kıskanır..
şunları yazarken kendime şöyle okkalı bir hassiktir çektim. çünkü benim ablam öyle herhangi bir abla değildir.
ufacıkken babamın ikimize de getirdiği çikolatalardan bana ait olanını öküz gibi hemen yerdim ama ablam kendisininkinin yarısını bana verirdi.
evimize giden ıssız sokaklarda peşimize tinerci takıldığında bir yandan koşmayı, bir yandan küçük kardeşini sürüklemeyi bilirdi, 7 yaşındaki haliyle.. (veya tinerci peşimize takılmadı ama biz paranoya yaptık, onu bilemiyorum. mesele o değil zaten).
uğruna hayatımdan geçtiğim dahiliye sınavını verdiğim an binbir zorluk içinde (ben bilirim o zorlukları) beni ilk arayandır..
ara sıra şaşırıp bana oğlum diyendir.. (buraya yazdım diye hoşuma gittiğini sanma).
kısaca buraya sadece "ablam bu benim." yazmamdan ötürü, kudurmuş itlerin havlarken saçtığı salyalara maruz kaldığı için üzüldüğümdür..
anlayan anladı abla.. boş ver.
- evlerine her misafir oluşumda beni aynı güleryüz ve de misafirperverlikle karşılayan, boğazından haram lokma geçmemiş, kendisine yakışır muhteşem bir insanla evli, dünyalar tatlısı bir çocuk sahibi, methedilesi şahsiyet.....
(bkz: insanlar içinde bir insan)
(bkz: insan gibi insan)(tyasyn, 09.04.2007 16:18 ~ 12.04.2007 21:18)
- ablam... evet benim de ablam. biyolojik bağımız yok ama olsaydı da bundan daha fazla sevemezdim sanırım. dünya tatlısı bir abla, çok kaliteli bir eş ve sevgi dolu bir anne. bu melekvari özelliklerinin yanında sevdiklerine dil uzatanlar için köşe bucak kaçılması gerekendir. (bkz: dosta güven düşmana korku vermek)
- yüce devletimin asaletini -henüz- onaylamadığı sosyal çalışmacı.
bana sorsalar 10 üzerinden 23 trilyon asalet sahibi kişidir, o yüzden sormuyorlar zaten sanırım.
- (bkz: 25 yıl)
|