bazen öyle çok geliyor ki içimden. boğazımda düğümleniyor. ama öyle bir kişiye değil olaylar bütününe... keşke demektense emretmek istiyorum. karanlık anılarıma hükmetmek... sanki elimdeymişler gibi. avucumda oynayan karıncalarmış gibi düşmelerini bekliyorum. ama öyle kuvvetli ayakları var ki tepe taklak da etsem hep ordalar. hükmetmek kolay değil. o zaman anlıyorum işte: şefkat gösterip yere sakince bırakmalı insan
