ütopik bir olaylar zinciri olarak yorumlanabileceği gibi; bazen faşizmin bazen gücün bazense orduların halk karşısında anlamsızlığını ortaya koyan bir yapıt olma özelliğini koruyabilmiş görmeyi bilenlerin gözünde. en kör göz görmek istemeyen gözdür cümlesini hatırlatırcasına.
amerika'dan tutun, somali’ye oradan geçin türkiye’ye, italya’ya her ülkeye bırakın ülkelere, komünizm ve faşizm gibi uç kavramlara aynı anda taş atabilmeyi de başarabilmiştir kanımca.
herşeyin, devletin, hükümetin, milletin özgürlük çevresinde toplandıklarında bir mana teşkil ettiğini hatırlatıyor her sahnesi ile.
müslümanlığa taş attığı konusuna gelince evet herşey olduğu gibi müslümanlık da nasibini almış ama hristiyanlığa atılan o büyük ve kocaman taş gibi değil. yahudilerin pas geçilmesi hele o karmaşık gözüken ama bir o kadar da basit dünya düzeninde neden bir kaç yerde bir yahudiye rastlamamak... gerçekten düşündürdü beni.
kısacası gerek patlamalardaki alaycı üslubu, gerek edebiyatla ve sanatla bütünleşen ama bu kavramların özgürlük olmadan bir anlam teşkil etmeyeceğine dem vuran tutumuyla kesinlikle son yıllarda çıkan en kült filmlerden bir tanesi, gidip görülesi tekrar tekrar izlenilesi film.
daha fazlasını oku
geri
büyüt