riverside

bu okumakta olduğunuz uzun süre katatonia, anathema, biraz da ucundan opeth dinlemiş, son birkaç yıldır pain of salvation ile hayatının anlamını bulduğunu düşünen, porcupine tree, tool, paatosseven birinin görüşleridir.

riverside benim için bu yukarıda saydığım isimlerin hepsinin toplamı. çok acaip bir şey, baktığım zaman yeni bir şey görmüyorum gibi, yıllardır bildiğim her şey var içinde. ama sebebini anlayamadığım bir şekilde heyecan veriyor. muhteşem değiller, müzik dünyasını sarsmıyorlar, ama çok derinden, çok sağlam şeyler yapıyorlar bana göre. özellikle rapid eye movement, benim gibi doom ve progresif müziğe yakın olan kişiler için kült bir albüm haline gelmiştir diye düşünüyorum.

yavaştan pos'u tüketmeye başladığım bir zamanda ok, loose heart, after, before, reality dream ile riverside'ı keşfetmeye başladım, in two minds, cybernetic pillow, 02 panic room, schizophrenic prayer ile kendilerine aşık oldum. dinledikçe bağlılığım artıyor, "keşke daha önce keşfetseymişim, konserlerini kaçırmasaymışım" diyorum.

ayrıca kendileriyle ilgili sevdiğim başka bir özellik daha var ki o da adamların son derece alçakgönüllü olması. allahtan mariusz duda yakışıklı bir adam değil, yoksa ikinci bir gildenlöwism vakasının ortaya çıkması işten değilmiş bence.