o an

taş merdivenler gibi, aşınmış ayaklardan,
secde yerine çarpa çarpa alınım aşınsa
göklerin kamçısıyle yediğim dayaklardan,
erisem de, tabutum boşmuş gibi taşınsa

bir garip insan olsam, benzemez hiç kimseye;
tek hece bilmez, tek renk görmez, tek ses işitmez.
karanlığı, yoğursam nura döndüresiye.
tırmansam o ana ki, yek paredir ve bitmez.

(bkz: necip fazıl kısakürek)