bu aralar feci halde özlediğim yer.
yılın şu zamanlarında dersler çoktan bitmiş, çamlıkta çimlere uzanılmış, arkadaşlar bir yanda, deniz ve martılar bir yanda, hayatın en güzel zamanlarını geçiriyorduk. -duk. çok uzak da değil sadece bir iki sene önce.
ne final ne ucu sivri çan, ne hede ne de hödö. sadece öyle bir yerde nefes almanın verdiği zevk.
5 senelik alışkanlık döneminden sonra zor geliyor, kadıköy'den moda'ya giderken oraya uğramamak. içerdeki yüzler farklı olsa da duvarlar aynı. sıralar, ağaçlar, stüdyolara inen merdiven, üzerinden atlanan demirler..
orası beni ben yapan yer.
özledim evet.
daha fazlasını oku
geri
büyüt