köpek

"sadakat" denince akla gelen, insana huzur veren varlıklardır bunlar. ilgi ister, ayrıca ilgisini göstermeye de bayılırlar. o kadar özel canlılardır ki bunlar; az önce beraber oynadığınız, oldukça zorlu geçen "çekişmece" oyunu sonrasında zafere ulaşmış köpeğinizin 2 dakika sonra ağzında oynadığınız nesneyle yanınıza gelerek, o tatlı bakışlarıyla kuyruk sallaması kahkaha attıracak kadar hoşunuza gider; aynı alanda farklı yerlerde otururken aniden yanınıza gelip burnuyla elinizi kaldırmak suretiyle başını elinizin altına koyup kendini sevdirmeye çalışması ya da kafasını dizinize yaslaması sizi gülümsetir; ağlarken sanki " üzülme artık, ben burdayım" der gibi bakışlarla kısacık bir an burnunu burnunuza değdirmesi ve akabinde ona sarılmak kısa süreliğine de olsa derdinizi unutturur, sizi rahatlatır. zamanla onu en yakın arkadaşınız, kardeşiniz, hatta çocuğunuz gibi görmeye başlarsınız. kısa süreli ayrılıklarda çok özlersiniz, tamamen gittiği zaman* ise yıkılırsınız, özlemeye devam edersiniz.