japonya

1868'den sonra japonya batı'dan meşrutiyet yönetimini almıştır, fakat geleneksel olarak askeri diktatoryaya bağlı kalmıştır. batı teknolojisi ve ağır endüstri, kırsal bölgelerdeki yaşamı değiitirmeden ülkeye girmiştir; toprak ağasının sömürüsü, köylünün yiyeceğinde, giyeceğinde hiçbir değişiklik olmadan sürüp gitmiştir. eğitim görmüş japonlar, gittikçe büyüyen kentlerde, gündüzleri batı örneği fabrikalarda ve hükümet dairelerinde çalışıp, akşamları evlerinde geleneksel yaşamlarına dönüyorlar, kimonolarını giyiyor ve pirinç yiyorlardı. gündüz teknoloji, akşam gelenek. tokyo'daki hükümet yapıları, bankalar, istasyonlar, okullar, büyük mağazalar hep batılı üslupta, taştan, çelikten yapılıyordu. fakat bütün konutlar geleneğe uygun olarak japon üslubunda tahtadandı. bu ayrılık, kültür ve eğitimde de şöyleydi: ulusal müzik akademisinin birbirinden bağımsız iki bölümü vardı; geleneksel müzik bölümü ile, batı müziği bölümü. güzel sanatlar akademisi de "japon resmi" ve "batı resmi" bölümlerine ayrılmıştı. geleneksel tiyatroda kabuki, no oyunları oynanırken, yeni tiyatroda william shakespeare, anton pavlovic cehov ve batı üslubunda birkaç japon oyunu gösteriliyordu. kabuki oyuncuları yeni tiyatroya, yeni tiyatronun oyuncuları da kabuki'ye gitmezlermiş. batı kültürü ayrıcalıklı seçkinlerin, geleneksel kültür ise halkın malı görünümündeydi. seçkinler bu durumdan kendilerini sorumlu tutuyolardı.

ama artık, halkın batılı yetenek ile japon ruhu arasında ayrımlı kaldığı günler artık geçmiş; batılı yetenek japon yeteneği olmuştur. ikilik ortadan kalkmıştır. insanların otomobil kullandığı, tarlalarını traktörle sürdüğü, batılı iletişim araçlarını takip ettiği yerde japon kültürünü kim, nereden bulacak? bugün japonlar avrupalılar gibi giyiniyor, onlar gibi yiyip içiyor. evet, kızlar kimono giyiyorlar bazen, ama yalnız pazar günleri. dünyanın her yerinde yok mu buna benzer şeyler? hristiyanlar da hristiyan ruhunu yalnız pazar günleri buluyorlar. batı da değişiyor. batı'yı izlemek batılılaşmak değildir, dünyalılaşmaktır.