izlerken elimi ayağımı kesen,boğazımı düğümleyen ömrümce unutamayacağım bir bölümdü bu gece ki.açıkçası ben kendimi henüz idam bölümlerine hazırlamamıştım.kendimi tüm hafta boyunca hazırlayıp,şartlayacaktım en az hasarı almak için.ama olmadı sonra fark ettim ki ne yaparsam yapayım kendimi asla bu sahnelere hazır hissetmeyecektim.çünkü daha önce tüm detaylarını satır satır okumuş,hatta idamları izleyen avukatın anlattıklarını bir tv programında dinlemiştim.
çok üzüldüm en az yıllar önce bir sabah uyanıp gazetede ''idam edildiler'' manşetini gören babam gibi.korkum tüm bildiklerimin yani bütün detayların an be an çekilip yayınlanmasıydı.ama yanıldım.her ne kadar deniz'in son sözleri makaslanmışsa da,idam sahneleri çekilmemişse de çok ama çok etkileyici bir bölümdü.hemde tüm olanların birebir gösterilmesinden bile daha vurucu.deniz'in gülümseyerek ''eyvallah''deyişi.tam aklımdan son arzusu rodrigo'yu dinlemekti diye geçirirken duyulan ıslıklar ve ekranda beliren ''geçmiş gelecektir''yazısı.
dizi bitti,yazılar aktı geçti ve ben sadece ağlamak istiyorum.
daha fazlasını oku
geri
büyüt