cem yılmaz

seviyorum kendisini. mutluyum türkiye'de böyle bir adam olduğu için. kendi tabiriyle "evin içinde kürkle gezip kıçına buzlu badem sokan şöhretliler dünyasında" en sevdiğim adam. üretken, ama senede 2 kitap yazan migros yazarları gibi tekrarcı değil, yaratıcı, zeki, komik...

şov yapıyor, alıyorsun biletini, gidiyorsun, gülerken işiyorsun altına.
film çekiyor, gora'da gülüyorsun, gülmüyorsun... hokkabaz'dan zevk alıyorsun ya da entel ayağına yatıp hiç beğenmiyorsun vs.

sonuçta adam üretken, sana bir şeyler sunuyor mu? sunuyor. eee? neden cem yılmaz bitti geyikleri dönüyor etrafta onu anlamıyorum. yaptığı işi eleştireceğine adama bok atan zavallı insanlar türedi. hiç kapasiten yoksa "bozdu artık cem yılmaz" geyiği çevir bari. bitti ne? pil mi bu? ayrıca nereden biliyorsun? (belki şarjlı)

neyse efenim, 7 temmuz 2007 harbiye açıkhava tiyatrosu'nda gösterisi vardı. cmylmz'yi yaklaşık 1 yıl önce izlediğim halde yine gittim. iyi ki de gitmişim. gösterisi büyük ölçüde aynıydı, tıpatıp aynısı olsa bile yine gülüyorsun zaten, -asıl anlatacağım konuya bir türlü gelemiyorum- şov başladıktan yaklaşık bir saat sonra hilton oteli'nden havai fişekler atılmaya başlandı. gitgide yaklaşıyor sesler, herkesin konsantrasyonu bozuldu, bir ara cem yılmaz da anlatamamaya başladı falan. bombardıman mübarek. ardından yaklaşık yarım saat doğaçlama takıldı havai fişeklerle ilgili, herkesi yerlere yatırdı, kırdı geçirdi, gülmekten ağlattı, mükemmel bir gösteri oldu.

ye-te-nek-li...