kendi (ve aslında her insanın) üzerimde tanıdığım, benim dizlerimi çöktürebilecek tek yücelik.zaten her seferinde onları acıtarak bana hayal edemeyeceğim gücünün küçük örneklerinden sunmuş oluyor.daha fazlasını oku
her seferinde, dizlerimi yere çöktürdüğünde,hatta onları felce uğratıp "al bakalım bu da şunun bedeli" diye uyarıda bulunduğunda, şimdi ne oldu diye kafamı yukarı çeviriyorum.(bakalım bu sefer kalkabilecek miyim?)