11 yaşındaki bir çocuktum. sadece akraba ziyareti için çınarcık'ta bulunuyorduk. yakalandık. depreme...
evet misafirdik çınarcık'a ama ben kendimi her zaman çınarcık'a ait hissediyorum. bu yüzden...
kolay değildi. sizler televizyonlarda genelde kurtarılan insanları gördünüz ama ben onlarca ezilmiş, içi dışına çıkmış insan gördüm. onlardan biri de ben olabilirdim.
o sabah enkazların üzerinde bir kedi gördüm. genelde kedilerle pek alakam yoktu o sıralar. anneme yalvarmıştım, bu kedi bizim olsun diye. annem stresliydi, o sabah orada bulunan belki de tek tük sağlıkçıydan biriydi. beni azarladı, bozulmamıştım. enkazların oradan çıkmak istiyordum. sitemizde 6 bina yerle bir olmuştu. kediyi aldım ve sahile gittim. kedi herhalde şaşkınlıktan hiç sesini çıkarmıyordu, kucağımdan inmiyordu. sahilde uzaklarda bir yerlerde yanan tüpraş'ın dumanını seyretmiştim onunla birlikte.
küçüktük ama o günden sonra buraların eskisi gibi olmayacağının farkındaydık. ne gelen vardı, ne de giden ilk gün. herkes çaresizdi. annemin dibinden ayrılmadım daha sonra, yardım da edemedim. sadece izledim. orada kimse beni, manzarayı izlerken engellemedi.
ezilmiş vücutlar gördüm, ağlayan insanlar da. evin içinden kaçarken, yerin dalgalandığını görebilmiştim. öyle sağa sola gidip gelmek değildi, bildiğiniz dalgalanıyordu zemin, halı...
ah çınarcık... gidemiyorum sana. senden kalan tek anı, kedi... kedi hala yaşıyor, çok yaşlandı. ben izmir'den ayrıldığım için, teyzem bakıyor. isim koyamadık, isim koyacak vaktimiz de olmamıştı.
99'da ölmedim, ölenler gördüm. istanbul'dayım artık. yeni depremi bekliyorum. bakalım 99'daki gibi şanslı olabilecek miyim?
daha fazlasını oku
geri
büyüt