mekan avcılar. uyuyordum ruyamda hilal şeklindeki ay ve etrafındaki yıldızlar parçalanarak kum gibi dağıldı. uyandım,daha gözümü açmadan sarsıldığımı hissettim.ruya sandım fakat durmuyordu. içerde halamın olduğunu zannederek bağırmaya başladım.oysa evde kimse yoktu.biran durdu sarsıntı başucumdaki lambayı yakmak icin doğruldum yaktığım anda söndü ve sarsıntı yeniden başladı.yatağa çakılmıştım.yatak sallanmıyor uçuyordu sanki.o zamanlar ateist olan ben kıyamet kopuyor diye düşünüyordum. kelimei şehadet getirmek istedim aklıma gelmedi. yatağım biraz olsun yavaşladı ama sallanmaya devam ediyordum kapıya doğru gitmeye çalıştım ayağıma birşeyler takılıyordu ne olduğunu bilmiyordum.kapıyı açtım zifiri karanlık sonsuz bir boşluk.gücüm yettiği kadar bağırmaya başladım.bütün tanıdıklarımın ismini bağırıyordum sesim kısılmak üzereydi kimseyi görememiştim henüz.herkesin öldüğünü tek kaldığımı düşündüm.ve birdaha hiç ışık olmayacağını.cığlık sesleri gelmeye başlamıştı nihayet demekki insanlar var hala.ama bu seferde beni duymuyorlar.başka bir yerde olduğumu düşündüm başka bir boyutta.sonra üst kattan bir kapı açıldı azda olsa bir ışık geldi tekrar bağırmaya devam ettim ve insanlar iyice belirmeye başladı.üst kat komşumuzun kocası halamı sorduğunda o öldü demişim.ve bayılmışım beni kucaklayarak cıkarmışlar binadan. hava alınca kendime geldim.arabaya bindik eniştem arabayı sürmeye çalışıyordu ama her taraf karmakarışıktı.anayola çıktığımızda heryerde yangın vardı.insanlar çıldırmış gibiydi.kendime geldiğimde hava aydınlanmıştı.bi sahildeydik.tekrar evimize döndük heryer yıkıntılarla doluydu etrafta cesetler taşınıyordu, yarı yıkılmış binalardan evlerin içi görünüyordu.beynimde bi sorun vardı.tüm bunlar kopuk film gibi.gece karşıdaki okulun bahçesinde yattık bi battaniye üstünde halama sarılmıştım 18yaşındaydım.yer sürekli sallanıyordu.evler üzerimize düşecekti sanki yada yerin altına giricektik.günlerce gecelerce dışarıda yattık.gündüzleri cesetler geçti geceleri kabuslar.ve hiç birşey bir daha eskisi gibi olmadı.ardından beynim ve sinirlerim hastalandı uzun zaman süren tedavilerle atlattım.atlattım çok şükür ama ne kadarını.şimdi bu gece herkes uyuyor ben yine nöbetteyim.yıldönümünü kutlar belki yerküre diye.kimbilir benim gibi daha niceleri nöbette bu gece.hayatları hiç bir zaman eskisi gibi olmayacak olanlar uyanık biliyorum.
daha fazlasını oku
geri
büyüt