çocuk

çocuk demek bir nevi boş yetişkin demektir kanımca. daha önce de aslında bahsettim. ama bu sefer onların aslında yetişkinlerden farkının sadece bilgisiz oluşları, düzen bilmeyişleri olduğunu belirtmek istedim. söz gelimi sorumluluk duygusu gelişmiş bir bireyden bahsedelim. bu duygu insanda varsa çok çok büyük bir olasılıkla onun çocukluğunda da vardı. ama bunu tabiki iş yapma olarak değil de örneğin annesinin verdiği bir siparişi yolda başka hiç bir şeyle oyalanmadan hemen bakkaldan alıp gelmesi olarak söyleyebiliriz. sorumsuz bir insanın çocukluğuna bakın; görülecektir ki kesinlikle taş çatlasa 10 dakikalık bakkal seyahatini saat ile ölçülebilecek mertebede uzun tutarak bitirir.

yani çocuklarda gerçek bir yetişkinin sahip olduğu her duygu ve his vardır. (hisle duyguyu ayırıyorum: sevgi bir duygudur, birisine karşı beslenen sevgi ise histir) sadece bilgi sahibi olmadığı için işin sınırlarını bilmez, nerede ne yapıp ne yapmaması gerektiğini bilmez, buna binayen de doğal davranırlar. endişe taşımazlar. sonuçta hep gülerler. düzen bilmedikleri için doğrudan davranırlar.

bir anlamda şöyle diyebiliriz: herkes ileri derecede bilgili, farkındalığı gelişmiş sağ duyulu birer çocuk olsa toplum büyük bir kalkınma hamlesi yapmış olur.